Weroniki Sherborne

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oparta jest na naturalnej aktywności wynikającej z zabawy ruchowej. Stosowana jest przede wszystkim w celu wspomagania rozwoju psychoruchowego dzieci oraz w terapii osób niepełnosprawnych intelektualnie  i  fizycznie.  Zabawa może przyjmować kilka wymiarów przyczyniając się  do:

  • świadomości „ja fizycznego”
  • bezpieczeństwa fizycznego i emocjonalnego
  • poczucia bycia kreatywnym
  • świadomości otoczenia
  • wzrostu pewności siebie
  • różnych sposobów komunikacji/porozumiewania się

Każdy z powyższych czynników może stanowić podstawę sesji ruchowej. Planując zajęcia należy pamiętać, że ćwiczenia muszą być radosną zabawą dla dziecka. Początek zajęć, powinien dać dziecku  poczucie bezpieczeństwa i oparcia, natomiast na końcu proponujemy  ćwiczenia relaksacyjne. Wprowadzając kolejno nowe zadania  uczymy dziecko używania siły i delikatności,  na przemiennie ćwiczymy dynamiczne i relaksacyjne, utrzymujemy z dzieckiem kontakt wzrokowy, stymulujemy jego aktywność. Ćwiczenia proponowane przez Weronikę Sherborne dają pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem, wyzwalają swobodę zachowań i naturalność oraz są doskonałą okazją do rozładowania energii. Dzieci niejednokrotnie  poddawane są próbom pokonania własnych zahamowań, wynikających z uprzednich negatywnych doświadczeń. Mają możliwość wchodzenia w inną rolę niż zazwyczaj (dominująca, bierna) oraz budowania partnerstwa. Zajęcia są źródłem odczuwania przyjemnych doznań płynących z własnego ciała oraz ogólnej radości. Udział w ćwiczeniach stwarza dziecku okazję do poznawania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych. Ćwicząc z dziećmi według tej metody terapeuci naszego ośrodka wykazują się opiekuńczością, umiejętnością współdziałania i reagowania na potrzeby i możliwości uczestników. Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne jest atrakcyjna dla dzieci i wywołuje mnóstwo emocji.

Należy pamiętać, że efekty oddziaływania na dziecko nie muszą być zauważalne od razu. Często uwidaczniają się dopiero w życiu dorosłym!